Ewald Cebula, od 1948 używał imienia Edward (ur. 22 marca 1917 w Świętochłowicach, zm. 1 lutego 2004 w Chorzowie). Wychowanek Śląska Świętochłowice. W czasie swojej barwnej kariery sportowej reprentował barwy takich klubów jak: Śląsk Świętochłowice, Turn und Sportverein Schwientochlowitz, Unione Sportiva Anconanitana (Włochy), Ruch Chorzów.
W czasie wojny żołnierz armii gen. Władysława Andersa. Niewiele brakowało, a byłby pierwszym Polakiem grającym w włoskiej Serie A (Ewald Cebula otrzymał propozycję gry w słynnym Lazio Rzym. Zdecydował się jednak powrócić na Śląsk gdyż bał się, iż nie zobaczy już nigdy więcej swojej żony i 6-letniego syna.).
Po powrocie do kraju grał w Śląsku Świętochłowice a następnie w Ruchu Chorzów, z którym to zdobył dwa tytuły Mistrza Polski (1951-1952) i Puchar Polski (1951). Co ciekawe w 1952 roku jako grający trener (do dziś jest to jedyny przypadek zdobycia mistrzostwa Polski przez trenera-piłkarza).
Oprócz Ruchu Chorzów trenował również AKS Mikołów, Start Chorzów, Stadion Śląski Chorzów, Zagłębie Sosnowiec, Slavię Ruda Śląska, GKS Katowice oraz Górnik Zabrze, z którym to zdobył Mistrzostwo Polski w 1963 roku. Nie bez znaczenia pozostaje również to, iż w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych był w sztabie trenerskim reprezentacji Polski. Jako jeden z jej asystentów przyczynił się między innymi do legendarnego zwycięstwa 2:1 nad drużyną ZSRR na Stadionie Śląskim w Chorzowie w 1957 roku.
Ewald Cebula zagrał także kilka spotkań w reprezentacji Polski (5 A + 1). Przygodę z nią zaczął już w 1938 roku gdy był rezerwowym w kadrze "22" na Mistrzostwa Świata w Francji w 1938. Swój debiut w kadrze zaliczył jednak rok później - w roku 1939 na stadionie Wojska Polskiego w meczu z Szwajcarią. Grał także przeciwko Węgrom (1939, 1952), Czechosłowacji (1948) oraz Bułgarii (1952). Ostatni raz z w koszulce z orłem na piersi wystąpił w meczu z Francją na Igrzyskach Olimpijskich w Helsinkach w 1952 roku (13 lat po debiucie w kadrze).
Za zasługi dla futbolu odznaczony został Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Uhonorowano go również medalem "Za zasługi dla miasta Chorzowa". Przyznano mu również tytuł Honorowego Członka PZPN.
Hubert Gad, w prasie pisany również jako God (ur. 15 sierpnia 1914 w Świętochłowicach, zm. 3 lipca 1939 w Świętochłowicach). Wychowanek Śląska Świętochłowice, w którym toteż rozegrał całą swoją piłkarską karierę występując w 315 spotkaniach i strzelając 325 bramek.
W latach 1936-1937 rozegrał 6 spotkań w I reprezentacji Polski zdobywając 2 gole (w dalszych nieoficjalnych 3 spotkaniach reprezentacji zdobył 4 bramki).
Uczestnik Igrzysk Olimpijskich w Berlinie w 1936 roku. Zagrał na nich we wszystkich meczach w jakich zagrała nasza reprezentacja tj. z Węgrami, Wielką Brytanią, Austrią i Norwegią. Na listę strzelców wpisywał się aż czterokrotnie - dwa razy w meczu z Węgrami i po jeden z Wielką Brytanią i Austrią.
23 maja 1936 roku na stadionie w Warszawie odbył się mecz pomiędzy słynną Chelsea Londyn a Reprezentacją Ligi Polskiej. Obok Ryszarda Pieca z Naprzodu Lipiny, Ewalda Dytko z Dębu Katowice i Jerzego Wostala z AKS-u Chorzów zagrał w nim Hubert Gad.
Hubert Gad zginął tragicznie w wieku 25 lat jeszcze przed wybuchem wojny. Utonął podczas kąpieli w stawie koło szybu Oskar prawdopodobnie doznając udaru serca. Zostawił matkę i młodszego brata. Pochowany został w "stroju olimpijskim".
Bibliografia:
1) www.chorzow.eu
2) www.czado.blox.pl
3) www.gazeta.pl
4) www.pkol.pl
5) www.wikipedia.org